Follow up 2 maart 2013: Bibliodrama ontmoet Godly play  

_______

Bibliodrama ontmoet Godly Play

Een kennismaking

Begroet aan de deur door Deurwachter Erik worden we één voor één binnengelaten in het lokaal. Op onze kousenvoeten zoeken we een plaatsje in de kring. De ruimte is ingericht met heel veel materiaal. Dat prikkelt meteen onze nieuwsgierigheid.
Volgens vaste regels, met het nauwkeurig gebruik van heel aantrekkelijk materiaal, neemt An Mollemans ons mee in de parabel van de kostbare parel. (Mt 13,45-46)
Met heel veel acceptatie van de begeleidster voor de inbreng van de groep bij de verschillende voorwerpen die gebruikt worden, leidt ze ons langzaam maar zeker binnen in het verhaal. Als ze begint te vertellen, heeft ze alleen oog voor de poppetjes en het materiaal. Ze trekt als het ware onze blik mee . De groep is op dat moment niet belangrijk. Het gaat om het verhaal. Daar leidt ze ons in binnen.
Heel subtiel zet ze daarna de groep aan het denken… Eén zinnetje is voldoende: “ Ik vraag mij af …” En dan komt een golf van bedenkingen en reacties los uit de groep. Alle antwoorden , elke inbreng wordt met veel openheid en waardering omringd. Het mag er allemaal zijn…
In een gezelschap als het onze blijven ideeën en bedenkingen stromen, maar op een bepaald moment wordt het toch afgerond. De verschillende voorwerpen en poppetjes worden zorgvuldig, met veel aandacht ontrold of opgerold en gaan weer in de doos. De doos wordt weggezet. Met heel veel aandacht voor elk detail.

Dan mag ieder om beurt kiezen wat hij wil doen met het vele materiaal in het lokaal. Alles kan. Elk mag zeggen wat hij wil doen en wordt dan op pad gestuurd. Na enige tijd verzamelt iedereen opnieuw in de kring. Er wordt niets meer gezegd over wat hij of zij gedaan heeft, maar iedereen mag een snoepje nemen en voor zich neerleggen…. Pas als iedereen een snoepje heeft, mag je het opeten, …

Het brengt je meteen weer in het hier en nu. Het was een kostbare parel waard.

Een ontmoetingsspel met bibliodrama.
De heel secuur uitgeschreven scenario’s van Godly Play zijn natuurlijk anders dan de manier waarop bibliodrama werkt. Maar we denken dat er heel wat interessante ideeën zijn waar ook wij mee aan de slag kunnen. We zetten er zo maar enkele op een rijtje, zonder daarmee volledig te willen zijn.
  • Het klaarmaken van de ruimte en de groep…
    is zeker een heel goede tip. Door een lokaal zo in te richten en de groep op een nauwkeurige manier te ontvangen en binnen te brengen, wordt meteen een rust en sfeer geschapen. Je gaat” het niet zo even gauw een keertje doen. “ Het lokaal dat aangekleed is, muziek die speelt, een decor , aan de deur een deurwachter, die de deelnemers één na één verwelkomt en eventueel vraagt om een kaarsje te pakken en te gaan zitten, … Een Bijbel en een kaars in het midden… Dat is iets wat wij ook kunnen nastreven. Zeker naar kinderen en jongeren toe kan het helpen om in alle rust zich klaar te maken voor wat er komt.

  • Een duidelijke traject geeft veiligheid en de structuur….
    De deelnemers leren wat ze kunnen verwachten. Het volgen van een volledig uitgeschreven procedure die men van buiten leert, maakt het toegankelijk voor vele begeleiders. Bij bibliodrama is geen uitgeschreven script op dezelfde manier. We vragen heel veel van de begeleiders. Er is een veelheid aan vaardigheden nodig. Daarom is het spannender om zich te wagen aan bibliodrama. Misschien is het een idee om dit ook te proberen voor enkele eenvoudige werkvormen.
    • Het introduceren van het verhaal
    • Kan hier geen grotere variatie? Het beluisteren van een geluidsfragment van een vertelling uit de Bijbel is bijvoorbeeld heel anders dan wanneer het voorgelezen wordt… Hoe doe je dat? De manier waarop je dat leest en doet, wekt bepaalde verwachtingen, gevoelens, … Kijk je naar de groep? Of zit je helemaal in het verhaal? Hier blijven we met heel wat terrein dat verder ontgonnen kan worden.

      • Het gebruik van materiaal bij het vertellen van het verhaal :
        een doek , voorwerpen, als opwarming… en een totale acceptatie van wat door de groep wordt aangebracht aan betekenis, associaties, gedachten… Bijvoorbeeld : de gouden doos om een parabel voor te stellen. Je kan er niet zomaar in, in de doos… met een parabel is dat ook zo…

      • “ ik vraag me af…?” Een stimulerende interventie. Meer moet dat niet zijn…
      • De meertaligheid van de “uitwisseling ”: bibliodrama is heel erg op taal en woorden gericht en godly play speelt met andere talen…
      • Het niet-talige is ook heel krachtig in de verwerking. Daar hebben we wel al mee geëxperimenteerd. Maar vrijwel telkens komen er bij ons dan woorden om één en ander uit te leggen.
      • Het kan een grote vrijheid geven als je niet hoeft te delen . Dat kan heel bevrijdend zijn. Gericht op eigen beleving, is zeer uitnodigend. Je kan jezelf helpen… Voor sommigen kan het wel zinnig zijn om er nog iets over te zeggen. Maar de vrijheid , het gericht zijn op de eigen beleving kan veel ruimte geven en gerust stellen. Het legt de drempel is veel lager. Je kan je graad van betrokkenheid zelf kiezen… Je kan ook gewoon zitten.
      • De opleiding kan in 3 dagen.
      • Er zitten heel veel dimensies in die ons kunnen bekoren….

        Misschien moeten we toch zoeken om ook onze begeleidingsvormen zo uit te werken dat die met een minimum aan bekwaamheid en vorming kan gebruikt worden… We moeten het vereenvoudigen.
      • Het Godsbeeld zit er expliciet in: een nabije aanwezige God… Dat wordt heel bewust op de voorgrond gezet. Van waaruit de werkvorm ontstaan is , helpt om met andere ogen te kijken… Vanuit de kwetsbaarheid van zieke kinderen…

        Het doet ons de vraag stellen naar hoe wij ons Godsbeeld expliciteren …? Daar kunnen we de indruk wekken dat alles kan. En dat bots soms… Uiteindelijk zitten er wel heel veel verschillende godsbeelden in de Bijbel ( zie het gebedssnoer met 99 namen voor God )…
      Jes Bouwen